491. Πώς ένας περίπατος στη φύση λύνει προβλήματα

Την συσχέτιση ανάμεσα σε ένα περίπατο στη φύση και στη λύση προβλημάτων ανακάλυψα συμπτωματικά πριν από πολλά χρόνια. Ένα φθινοπωρινό Σάββατο, βρέθηκα για βόλτα σε ένα χωματόδρομο στην Πεντέλη. Ήμουν σύννους και κατηφής γιατί κάποιο σοβαρό επαγγελματικό πρόβλημα με απασχολούσε. Έσερνα βαρύθυμα τα βήματά μου με το κεφάλι κάτω.

Σύντομα όμως διαπίστωσα πως όσο περπατούσα τόσο καλλίτερα αισθανόμουν. Σαν να ήμουν φορτωμένος με σακιά άμμου και κάθε τόσο ένα τσουβαλάκι έπεφτε από πάνω μου. Τα πόδια μου πια, αντί να τα σέρνω, με κουβαλούσαν εκείνα.

Σήκωσα το κεφάλι, και παρατήρησα γύρω μου την φύση. Πλάι μου η πλαγιά του βουνού, καταπράσινη από τα πεύκα, κατηφόριζε στην Ανατολική Αττική. Στα πόδια της, η καταγάλανη θάλασσα και απέναντι  η Εύβοια. «Εδώ» είπα στον εαυτό μου «υπάρχουν ομορφιές που τις κοιτούσες μα δεν τις έβλεπες».

Συνέχισα το περπάτημα. Πόσο ωραία έδενε το γαλάζιο του ουρανού, το μπλε της θάλασσας με το καφέ του χώματος της πλαγιάς και το λευκό των σύννεφων που ταξίδευαν απαλά σπρωγμένα από το αεράκι. Η παλέτα της φύσης είχε βάψει τα πάντα με μια μαγευτική αρμονία.

Έσκυψα και έκοψα ένα μικροσκοπικό αγριολούλουδο που άλλοτε θα προσπερνούσα δίχως να προσέξω καν την παρουσία του. Τέλειος συνδυασμός του κίτρινου, του μοβ και του λευκού. Ένα θαύμα. Τότε κατάλαβα τι εννοούσε ο Βούδας όταν έλεγε: «Αν μπορούσαμε να δούμε καθαρά το θαύμα ενός μονάχα λουλουδιού, θα άλλαζε όλη η ζωή μας».

Συνέχισα μαγεμένος. Πεταλουδίτσες με προσπερνούσαν κι άλλες με τριγυρνούσαν όπως τα δελφίνια το καράβι.

Τα μάτια μου θαρρείς πως άνοιξαν και έβλεπα για πρώτη φορά τα πράγματα που ήσαν εκεί και με πρόσμεναν να τα ανακαλύψω και να τα θαυμάσω. Όλα τα δημιουργήματα της φύσης, μικρά και μεγάλα λες κι ήσαν σοφά  τοποθετημένα από άριστο ντεκορατέρ σε μια διαρκή υπαίθρια έκθεση. Απολάμβανα με τις αισθήσεις μου όλο αυτό το μεγαλείο.

Και τότε ανοίξανε τα αυτιά μου στους ήχους που δεν άκουγα γιατί δεν τους πρόσεχα: τα τιτιβίσματα των πουλιών, το θρόισμα της αύρας στα κλαδιά των δέντρων, τον βόμβο του χρυσοπράσινου σκαραβαίου που πετούσε δίπλα μου.

Κι άνοιξαν τα ρουθούνια μου και οσφράνθηκα την πιπεράτη μυρωδιά που σε λιγώνει, καθώς αναδυόταν από τις ξερές πευκοβελόνες στο χώμα, νοτισμένες από την χθεσινή βροχή.

Κοντοστάθηκα σε μια πηγή που ξέχυνε το παγωμένο της νερό. Έσκυψα και ήπια, αφού έδιωξα τις μέλισσες που ποτίζονταν κι αυτές. Δεν  διψούσα. Ήπια έτσι, για να βάλω και τα χείλη μου σ’ αυτό το πανηγύρι των αισθήσεων.

Σε λίγο πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Κάθε τόσο σταματούσα για να πάρω ενθύμια από αυτή την εκδρομή στην φύση. Δυο τσακμακόπετρες για να εντυπωσιάσω το βαφτιστήρι μου, τον Βαγγέλη, με τις σπίθες που πετούν όταν τις τρίβεις στο σκοτάδι. Ένα κομμάτι φλούδα από ξεραμένο πεύκο που σκαλίζοντάς το  φτιάχνεις βαρκάκι, όπως κάναμε μικροί στην κατασκήνωση, για να παίζει ο Βαγγελάκης.

Μιλώντας για παιχνίδια, σκέφτηκα ότι το πιο μεγάλο, το πιο υπέροχο και το πιο τρελό παιχνίδι στον κόσμο, είναι ο ίδιος ο κόσμος. Τεράστιος, τέλειος, απύθμενης φαντασίας!

Γυρνώντας στο αυτοκίνητο ένιωθα μια μεγάλη ψυχική ευφορία. Το άγχος μου είχε εξαφανιστεί και το επαγγελματικό πρόβλημα που με βασάνιζε όταν ήλθα, τώρα μίκρυνε. Γρήγορα μάλιστα, με ξεκάθαρο πλέον μυαλό, βρήκα την λύση του.

Έκτοτε το καθιέρωσα. Όποτε νιώθω πιεσμένος για οποιονδήποτε λόγο, καταφεύγω στην φύση. Αν έχω και κάποιον άλλο για συντροφιά μοιράζομαι μαζί του τις εντυπώσεις και τις σκέψεις μου. Είναι κι αυτό μια διαφορετική εμπειρία και απόλαυση.

Και κάτι τελευταίο αλλά σημαντικό. Αν πρόκειται να πάρω κάποια σοβαρή απόφαση, ο περίπατος στην φύση με βοηθά αφάνταστα. Επικεντρώνομαι στις παραμέτρους του προβλήματος, τις αναλύω και, ήρεμα και νηφάλια, καταλήγω στην σωστή απόφαση.

Ένας περίπατος στη φύση είναι τρία φάρμακα σε ένα: αγχολυτικό, ψυχοθεραπευτικό και ψυχαγωγικό! 

(Αναδημοσίευση από την στήλη μου Εμπειρικές συμβουλές αυτοβελτίωσης στο Flow Magazine:
http://www.flowmagazine.gr/article/view/pos_enas_peripatos_sti_fusi_lunei_provlimata)

270. Περίπατος στην Πεντέλη

Χθες έκανα έναν ακόμη περίπατο στην Πεντέλη. Πάλι ανακάλυψα νέα πράγματα: Μια γερακίνα που έκοβε βόλτες ψηλά, μια χελώνα σαν κινούμενο γερμανικό κράνος, μαρμαρόπετρες που λαμπίριζαν στον ήλιο, τα γλυπτά που σχημάτιζαν τα καμένα κλαδιά των δέντρων.

Έβγαλα τα γυαλιά του ηλίου για να μη χάνω τις φυσικές αποχρώσεις των πραγμάτων...

237. Η επαλήθευση των καιρικών αλλαγών

     Όταν ήμουν έφηβος διάβαζα τις προβλέψεις των επιστημόνων για τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχουν στο κλίμα οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Ανησυχούσα τότε όχι τόσο για μένα όσο για τους μελλοντικούς απογόνους μου.

     Ήδη έχουμε μπει στην περίοδο της επαλήθευσης αυτών των απαισιόδοξων προβλέψεων. Τις βιώνουμε καθημερινά.

226. Το ξεγέλασμα της φύσης

Όλα τα πλάσματα της φύσης ζούνε με τους όρους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει η ίδια η φύση.

Η μόνη εξαίρεση, (ποιος άλλος;), άνθρωπος. Ο παρά φύσιν έρωτας, τα αντισυλληπτικά, η παχυσαρκία, η κάθε είδους επέμβαση στην φύση με τεχνικά έργα και πολλά άλλα δεν είναι παρά πρακτικές που ξεγελούν, παρακάμπτουν ή υπερβαίνουν την φύση αποσκοπώντας σε ένα στόχο: την μεγιστοποίηση της απόλαυσης, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον εαυτό μας και στο περιβάλλον.

(Εικονίζεται το έργο μου "Κρι-Κρι", από την συλλογή "Εργαλεία")

33. Βροχή σε τσίγκινη στέγη

Ευτύχησα να ακούσω την συναυλία της βροχής στη λαμαρίνα του πλυσταριού, στο πατρικό μου σπίτι κι, αργότερα, στην παλιά αποθήκη του εξοχικού μου.

Όλο το κτίσμα γινόταν ένα μουσικό όργανο, ένα ταμπούρλο, που είχε φύλλα λαμαρίνας αντί για τεντωμένο δέρμα. Κάθε σταλαγματιά έκανε τον δικό της ήχο, ανάλογα με το σημείο που έπεφτε, μολονότι δεν μπορούσες να τον απομονώσεις. Όπως δύσκολα εντοπίζεις την μελωδία του συγκεκριμένου βιολιού ανάμεσα στα όργανα της ορχήστρας. Κι ύστερα, ήταν η ποικιλία των ήχων που άλλαζε με τον ρυθμό της βροχής (γρήγορος ή αργός), με το βαθμιαίο δυνάμωμα-κρεσέντο, με το μέγεθος των σταγόνων και με την γωνία προσπτώσεως.

Στην συναυλία της φύσης, έμπαιναν κι άλλα όργανα: ο ήχος του ανέμου, το σφύριγμα στα ηλεκτρικά καλώδια, το θρόισμα των φύλλων, το αστροπελέκι που έμοιαζε με δυνατό χτύπημα στην γκραν κάσα. Κι όλα αυτά πλαισιωμένα με τα φωτορυθμικά των αστραπών και γαρνιρισμένα με την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.  

Τώρα πια δεν βρίσκεις τσίγκινη στέγη, ούτε για δείγμα. Στη αρχή το ελενίτ και μετά τα συνθετικά κεραμίδια την εξαφάνισαν.

Ενώ κυκλοφορούν διάφορα cd με φυσικούς ήχους, (κελάηδισμα πουλιών, κελάρυσμα νερού, παφλασμός κυμάτων), τίποτε δεν βρήκα για βροχή σε τσίγκινη στέγη.  

Ίσως κάποτε, ένας ευφάνταστος μουσικοσυνθέτης να παρουσιάσει ένα κομμάτι για «βροχή σε λαμαρίνα» με συνοδεία και άλλων μουσικών οργάνων. Ιδανικό το τσέμπαλο, που το γνωστό αστείο θέλει τον ήχο του να μοιάζει με «χορό σκελετών πάνω σε τσίγκινη στέγη»… 

3. Ήλιος πάνω απ' τα σύννεφα

Κάτω από τα μαύρα, βαριά σύννεφα, αστραπόβροντα, κεραυνοί, νεροποντές, χιών και χάλαζα.

Και υπεράνω, πάντα ένας ήλιος, αδιάφορος με τα τεκταίνομενα κάτω από τα πόδια του, λαμπρός χαμογελά και καρτερεί με υπομονή την σειρά του για να στεγνώσει τη γη.