456. Προσοχή μας...ψεκάζουν!

      Μέσα δεκαετίας του 1950, μαθητάκος δημοτικού, χάζευα με τον φίλο μου, τον Κώστα Χρυσοβέργη, τις άσπρες λουρίδες από "συννεφάκια" στον ουρανό, που άφηνε πίσω του ένα επιβατικό αεροπλάνo, ελικοφόρo, (τα τζετ δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη). Πετούσε σε πολύ μεγάλο ύψος, ίσα που φαινόταν. Άραγε τι να ήσαν αυτές οι γραμμές, που ύστερα από λίγο διαλύονταν; "Ψεκάζουν για τα κουνούπια" αποφάνθηκε εμβριθώς ο φίλος μου. "Όχι, ρε Κώστα, από τόσο ψηλά; Θα κατέβαιναν χαμηλότερα. Κάτι άλλο είναι"  γνωμάτευσα περισπούδαστα εγώ.  

     Η απορία μού λύθηκε κάποια χρόνια αργότερα όταν ταξίδεψα με αεροπλάνο. Διάβασα στη οθόνη με τα διάφορα στοιχεία της πτήσης ότι η εξωτερική θερμοκρασία ήταν μείον 50 βαθμοί Κελσίου. Ο διπλανός μου, καθηγητής της Φυσικής σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, με πληροφόρησε ότι σε αυτή την τόσο χαμηλή θερμοκρασία τα καυσαέρια του αεροσκάφους παγώνουν και δημιουργούν το φαινόμενο των λευκών γραμμών.  

     Σχεδόν 60 χρόνια αργότερα, σε σημερινή εφημερίδα, διαβάζω ότι  το 1/3 των ερωτηθέντων Ελλήνων σε σχετική έρευνα, πιστεύει ότι κάποιοι "μας ψεκάζουν" (ποιοι, πώς, γιατί, με τι, άγνωστον).

     Η παιδική αφέλεια του Κώστα μετατρέπεται σε ενήλικη συνωμοσιολογία, από τον πιο ευφυή λαό του κόσμου...

       (Στη φωτογραφία, αεροπορική επίδειξη των «Red Arrows» της Βρετανικής RAF)

359. Ήλιος και δάκρυα

          Απογειώνεσαι με το αεροπλάνο κάτω από μαύρα, βαριά σύννεφα, μέσα σε αστραπόβροντα, κεραυνούς, νεροποντές, χιώνα και χάλαζα.

      Σε λίγο ταξιδεύεις πάνω από τα σύννεφα σε ένα λαμπρό ήλιο, που, αδιάφορος με τα τεκταίνομενα κάτω από τα πόδια του, χαμογελά και καρτερεί με υπομονή να φύγουν τα σύννεφα για να στεγνώσει τη γη. 

       Κάπως έτσι δεν είναι και οι ανθρώπινες δυσκολίες και συμφορές; Στο τέλος πάντα βγαίνει ο ήλιος που στεγνώνει τα δάκρυα...

204. Ο αυτοματισμός του αυτοκινήτου

       Κάθισα και μέτρησα σήμερα όλα τα κουμπιά, λεβιέδες και διακόπτες που χειρίζομαι όταν οδηγώ. Τα καθαρά αυτοκινητιστικά μέρη είναι γύρω στα 55. Συν 4 το κάθισμα, 10 το κλιματιστικό και 15 το ραδιοσύνολο.  Συνολικά, γύρω στα 85. Ομολογώ ότι κάποια από αυτά δεν τα αγγίζω ποτέ γιατί δεν ξέρω καν σε τι χρησιμεύουν.

Υποθέτω ότι, με την  πρόοδο της τεχνολογίας, ο αριθμός αυτός διαρκώς θα μεγαλώνει.

Αναρωτιέμαι πόσα τέτοια εξαρτήματα είχε το πρώτο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε. Ίσως πεντέξι.

Θαυμάζω το πλήθος των κουμπιών, μοχλών και φωτεινών ενδείξεων στο πιλοτήριο  αεροπλάνου. Εκεί  σαστίζω. Πώς τα κουμαντάρεις; Να γιατί δεν έγινα πιλότος. Έστω κι αν στο δημοτικό, στην έκθεση με το κλασικό θέμα «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω», πάντα έγραφα «αεροπόρος». Επάγγελμα αβανταδόρικο με πολλά και εντυπωσιακά: τι που πετούσα σαν πουλί, τι κάμποι σαν πράσινα χαλιά, τι ποτάμια σαν αργυρά φίδια, και πάει λέγοντας. Έτσι, τσιμπούσα και το δεκάρι…

162. Ταξίδι σους αιθέρες

Φίλοι που φοβούνται το αεροπλάνο, παραδέχονται ότι από στατιστικής πλευράς το αεροπλάνο είναι ασφαλέστερο από το αυτοκίνητο, αλλά στο αυτοκίνητο έχουν μια πιθανότητα να επιβιώσουν σε περίπτωση σύγκρουσης.

Αυτό είναι λάθος. Η στατιστική δεν συγκρίνει αριθμό δυστυχημάτων αλλά θανάτων με αεροπλάνο ή αυτοκίνητο. Η όποια πιθανότητα επιβίωσης με αυτοκίνητο έχει ήδη καταμετρηθεί στην στατιστική που φέρνει σε πρώτη θέση (με μεγάλη διαφορά) την ασφάλεια των αεροπλάνων.

    

Συμπέρασμα: αεροπλάνο χωρίς φόβο!