Φίλε επισκέπτη,

Καλωσόρισες στο ιστολόγιό μου .

Είμαι ο Άρης Γαβριηλίδης γεννημένος το 1948 στον Πειραιά. Σπούδασα οικονομικά στην Νομική Αθηνών και σταδιοδρόμησα ως διευθυντικό στέλεχος σε ναυτιλιακές τράπεζες και επιχειρήσεις. Τώρα ασχολούμαι αποκλειστικά με τις δύο παλιές μου αγάπες: τη συγγραφή βιβλίων και την μικρογλυπτική (readymade, assemblance art)

Εδώ καταγράφω όσες από τις σκέψεις μου θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να δημοσιευτούν. Εκθέτω επίσης φωτογραφίες από τα τεχνουργήματά μου, παρμένες από την "γκαλερί" της προσωπικής μου ιστοσελίδας: http://www.arisgavriilidis.gr/

Διευκρίνιση: ο τίτλος του blog, Aris-tourgimata, δεν οφείλεται σε οίηση αλλά σε λογοπαίγνιο: συνδυάζει το όνομά μου (Άρης) με τα δημι-ουργήματά μου (σκέψεις και τεχνουργήματα).

Φίλε επισκέπτη, ελπίζω να βρεις το ιστολόγιό μου ενδιαφέρον. Το σχόλιά σου ευπρόσδεκτα.

Σε περιμένω και:

Στην ιστοσελίδα μου: http://arisgavriilidis.gr/
στο Facebook: Aris Gavriilidis
στο Twitter: @agavriel1

EMAIL
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδικοί φίλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδικοί φίλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

322. Κύκλοι γνωριμιών

         Νήπιο, ο κύκλος των γνωστών μου περιοριζόταν στην οικογένεια και στους συγγενείς μου.
Στο δημοτικό, διευρύνθηκε στους συμμαθητές και στους φίλους της γειτονιάς.
Στο γυμνάσιο και λύκειο, νέοι συμμαθητές του σχολείου και των Αγγλικών.
Στο πανεπιστήμιο, συμφοιτητές και φίλοι.
Στα χρόνια του θητείας, οι άλλοι στρατιώτες.
Στους  επαγγελματικούς χώρους, οι συνάδελφοι.
Οι εκάστοτε γείτονες.
Το σόι και ο φιλικός κύκλος της γυναίκας μου.  

Είναι ωραίο να κάνεις νέες γνωριμίες. Σαν να ταξιδεύεις και να γνωρίζεις ξένους τόπους.

Με την πάροδο του χρόνου, τα περιθώρια στενεύουν. Ίσως ο τελευταίος κύκλος γνωριμιών μου, μετά από χρόνια, να είναι σε κάποιον οίκο ευγηρίας…

298. Ο παγοπώλης βιομήχανος

Αντάμωσα, μετά από χρόνια, τον παιδικό μου φίλο Γιώργο Μ. κι αρχίσαμε τις ιστορίες από το παλιά. Ανάμεσα στα άλλα, μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό. 

Επιτυχημένος ασφαλιστικός πράκτορας, ο Γιώργος πηγαίνει σε ένα βιομήχανο για να του ασφαλίσει το εργοστάσιο. Αφού τέλειωσαν με τις διαδικασίες, ο βιομήχανος παίρνει παράμερα τον Γιώργο και τον ρωτά αν έμενε μικρός στο Κερατσίνι, στην οδό.... Έκπληκτος εκείνος, τον ρωτά πώς το ξέρει. "Θυμάσαι το παιδί που σας κουβαλούσε τον πάγο με το τσιγκέλι, στο κατώφλι του σπιτιού σας; Αυτός είμαι εγώ!".

Εκτός από το Αμερικανικό, υπάρχει και το Ελληνικό όνειρο...

65. Θα τον ξανάκανες φίλο;

Ο πυρήνας του φιλικού μας κύκλου αποτελείται από παιδικούς ή εφηβικούς φίλους.

Η συνεκτική ουσία που συνδέει και διατηρεί τις φιλίες αυτές είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη, οι κοινές εμπειρίες και αναμνήσεις, η συνήθεια και η ανοχή στις παραξενιές και στα ελαττώματά του άλλου.

Αλήθεια, αν υποθέσουμε ότι τους συγκεκριμένους παιδικούς φίλους δεν τους ξέραμε από το παρελθόν αλλά τους γνωρίζουμε τώρα πόσους από αυτούς θα εγκρίναμε για φίλους;  Να μια δύσκολη ερώτηση…