Οι δημοσιογράφοι έχουν πλάκα με τα κλισέ τους. Στην καθημερινή αγωνία τους να γράψουν ή να πουν κάτι που θα εντυπωσιάσει, αντί να επικεντρωθούν στην ουσία του θέματος, καταφεύγουν στην ευκολία του κλισέ.
Ιδού μερικά παραδείγματα:
Προτιμούν το τρομοκρατικό "επάρατη νόσος" αντί "καρκίνος".
"Βάλτε μια άνω τελεία" λανσάρισε πρώτος ο κ. Παναγιωτόπουλος για να διακόψει προσωρινά τον τηλεοπτικό καλεσμένο του. Κι ύστερα έγινε σημαία και πήρε σβάρνα όλα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα.
Τα ρήματα προσδιορίζω, συμφωνώ, καθορίζω, αποφασίζω και τα συναφή έχουν αντικατασταθεί από το πιασάρικο "κλειδώνω". Έτσι έχουμε: "Η ημερομηνία κλείδωσε...", "τα μέτρα κλείδωσαν..." κλπ. Δεν υπάρχει πλέον δελτίο ειδήσεων (τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό), δεν υπάρχει ρεπορτάζ ή άρθρο στον τύπο, που να μην περιέχει πεντέξι "κλειδώματα". Η κατάχρηση κατέστρεψε την όποια αρχική πρωτοτυπία της λέξης.
Ωσαύτως, κάθε υπουργός, βουλευτής, δήμαρχος, συνδικαλιστής, ή πρόεδρος δημόσιου οργανισμού, που σέβεται τον εαυτό του, φροντίζει να διατυμπανίσει την δική του "κόκκινη γραμμή", σύμφωνα με την δημοσιογραφική φρασεολογία.
Προχθές άκουσα, από νέο ρεπόρτερ, το αμίμητο : "Οι κόκκινες γραμμές για τον υπουργό κ. Τάδε κλείδωσαν και είναι...". Αμπαλάζ δύο-σε-ένα!.