553. Η πρώτη σταγόνα της βροχής

Η πρώτη σταγόνα της βροχής

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.*

Με την πρώτη νιφάδα του χιονιού σκοτώθηκε το φθινόπωρο.

Με το πρώτο ανθάκι της αμυγδαλιάς σκοτώθηκε ο χειμώνας.

Με το πρώτο τζι του τζίτζικα σκοτώθηκε η άνοιξη.

Με το πρώτο φιλί σου σκοτώθηκε η μοναξιά μου...

(*Ο πρώτος στίχος είναι από ποίημα του Ελύτη, που μου ενέπνευσε τους υπόλοιπους).
                                                                     
                                                                     Άρης Γαβριηλίδης

444. Και ο Λευτέρης Βογιατζής

Έφυγε και ο Λευτέρης Βογιατζής. Φτωχαίνει ο τόπος. Όλο και λιγότεροι απομένουν.

Κάποτε ήταν ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Γκάτσος, ο Χατζηδάκης, ο Τσιτσάνης, η Κάλας, ο Καζαντζίδης, ο Παπανικολάου (παπ τεστ),  η Σαμίου, ο Εγγονόπουλος, ο Τσαρούχης, ο Μποστ, ο Σπαθάρης, ο Μινωτής, η Παξινού, ο Χορν, η Λαμπέτη, ο Κατράκης, ο Κουν, ο Αγγελόπουλος, ο Βέγγος. Και τόσοι άλλοι.

Σήμερα, πόσοι είναι;

6. Το χαρίεν των Ελληνικών λέξεων

Διαπιστώνεις το "χαρίεν" και την κομψότητα των Ελληνικών λέξεων συγκρίνοντάς τες π.χ. με τις Τουρκικές: πύραυνον (μαγκάλι), μίσχος (κοτσάνι), ασκός (τουλούμι), διαλαλητής (ντελάλης) κλπ.

Ο Ελύτης έγραψε στο "Εν λευκώ" ότι συνέθεσε ολόκληρο ποίημα αρχίζοντας από ένα στίχο που εμπνεύστηκε και τον "έντυσε" με τους υπόλοιπους για να έχει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Το ίδιο έκανε, αρχίζοντας από μία λέξη, που του άρεσε και  πρόσθετε κι άλλες για να την εντάξει σε στίχο. 

Με τόσο υπέροχες, σε ήχο, Ελληνικές λέξεις, αυτό δεν φαίνεται περίεργο.