503.Η καυγάδες της Παρασκευής...και τα νεύρα στο γάμο

Είναι παρατηρημένο, το λοιπόν, το έχω συζητήσει και με τους φίλους μου: Οι πιο μεγάλοι συζυγικοί καυγάδες γίνονται το βράδυ της Παρασκευής. Όχι βέβαια ότι τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας επικρατεί πάντα ανέφελος ουρανός και βίος ανθόσπαρτος. Αλλά, στατιστικά μιλώντας, εκείνο το βράδυ η κατανομή παρουσιάζει αξιοπρόσεκτη έξαρση. Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει ο καθένας  και η καθεμία από τους αναγνώστες αφού το συζητήσει με τον / την σύντροφό του (για καθαρά λόγους πρόληψης, ας αποφύγουν να το κάνουν Παρασκευή βράδυ...)

Αλήθεια, γιατί συμβαίνει αυτό; Νομίζω πως έχω την απάντηση. Όλη η κούραση και ο εκνευρισμός που συσσωρεύτηκαν στην διάρκεια της εβδομάδας από τις έγνοιες και τα προβλήματα της δουλείας φθάνουν στο ύψιστο σημείο τους. Έτσι είναι λογικό να ψάχνουν για διέξοδο. Αν δεν την βρουν κάπου αλλού, τι πιο πρόχειρο από ένα καυγαδάκι με τον / την σύζυγο ή σύντροφο; Το πρόβλημα εντείνεται περισσότερο όταν εργάζονται και οι δύο οπότε η φόρτιση είναι διπλή και η πιθανότητα για καυγά πολλαπλασιάζεται.

Το φαινόμενο υπήρχε ανέκαθεν αλλά φοβάμαι πως επιτάθηκε με την οικονομική κρίση, που επιμήκυνε, ενδεχομένως, το ωράριο εργασίας (συχνά δίχως πληρωμή υπερωριών), ψαλίδισε το εισόδημα και αύξησε την αβεβαιότητα για το μέλλον. 

Μετά τον καυγά και την ραστώνη του Σαββατοκύριακου που ακολουθεί, τα πνεύματα ηρεμούν, η ισορροπία επανέρχεται και το πρωινό της Δευτέρας αρχίζει με μηδενισμένο το κοντέρ της έντασης. Ένας νέος εβδομαδιαίος νέος κύκλος θα ανοίξει.  

Παρόμοιο φαινόμενο παρατηρείται καθημερινά σε μικρογραφία. Θυμάμαι όταν επέστρεφα σπίτι το βράδυ μετά την δουλειά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, ήθελα για μισή ώρα να κάθομαι σε μια γωνιά και να διαβάζω την εφημερίδα μου, δίχως να με ενοχλεί κανείς, για να εκτονωθώ. Όταν  κατάλαβα όμως ότι με περιτριγύριζε ο γιος μου, νήπιο τότε, προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή μου, μην έχοντας την υπομονή να με περιμένει για την μισή ώρα που χρειαζόμουν, πετούσα τη εφημερίδα και αρχίζαμε τα παιχνίδια.   

Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε στην αρχή των καλοκαιρινών μου διακοπών.  Κουβαλώντας στην πλάτη την κούραση και τη ένταση όχι της εβδομάδας ή της ημέρας όπως στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις αλλά ολόκληρης της χρονιάς, τις πρώτες ημέρες ήμουν βαρύθυμος και κοιμόμουν ατέλειωτες ώρες. Ύστερα συνερχόμουν, ηρεμούσα και τότε άρχιζαν οι πραγματικές διακοπές μου. Να, το λοιπόν, ο λόγος των θερινών διακοπών: η αποτίναξή του κάματου, κυρίως του ψυχικού, ολόκληρης της χρονιάς και "το γέμισμα των μπαταριών" για την αντοχή του επόμενου δωδεκάμηνου.   

Τι κερδίζει κανείς γνωρίζοντας όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω;  Πολλά. Κατ' αρχήν, όταν αναγνωρίζεις ένα πρόβλημα είσαι σε καλλίτερη θέση να το διαχειριστείς παρά όταν το αγνοείς. Αν είσαι ο εργαζόμενος που επιστρέφει το βράδυ της Παρασκευής σπίτι, τώρα ξέρεις ότι δεν σου φταίει ο / η σύζυγος ή σύντροφός σου που σε εκνευρίζει αλλά η δική σου κούραση που σου κεντρίζει την διάθεση για καυγά. Αυτή και μόνο η γνώση μπορεί να σε ηρεμήσει.

Αν πάλι είσαι το άλλο μέρος, που δεν εργάζεται, τώρα που ξέρεις τι συμβαίνει στον άνθρωπό σου, θα δείξεις κατανόηση και δεν θα "τσιμπήσεις" στην πρόκλησή του για καυγά. Αν είσθε και οι δυο εργαζόμενοι, τότε "βράζετε στο ίδιο καζάνι" και δείχνοντας αμοιβαία κατανόηση θα περάσετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο.    

Τέλος, το βράδυ της Παρασκευής δεν είναι ο πιο κατάλληλος χρόνος για να συζητήσετε ένα σοβαρό θέμα ή ένα πρόβλημα που απειλεί την σχέση σας. Ο υποβόσκων εκνευρισμός μπορεί να δυναμιτίσει την προσπάθεια για την επίλυση της διαφοράς. 'Όπως έλεγε η γιαγιά μου "και οι υπόλοιπες μέρες του θεού είναι"... 

                                             - - -

(Από την στήλη μου "Εμπειρικές συμβουλές αυτοβελτίωσης" στο διαδικτυακό περιοδικό Flow Magazine: 

http://www.flowmagazine.gr/article/view/oi_kaugades_tis_paraskeuis_kai_ta_neura_sto_gamo

320. Ένα ζευγάρι 100 ετών

Ας φανταστούμε το ιδανικό ζευγάρι: αγαπημένο, με κοινά ενδιαφέροντα, ίδιο χρώμα, θρησκεία και καταγωγή, με παρόμοιο κοινωνικό περιβάλλον, σπουδές, και ηλικία, που έχει συμβιώσει αρμονικά για δεκάδες χρόνια. "Αυτοκόλλητοι" με άλλα λόγια.  

Θα στοιχημάτιζες πως ένα μεγάλο μέρος από τις καθημερινές  σκέψεις  του ζευγαριού ταυτίζονται ή είναι παρόμοιες. Δεν συμβαίνει αυτό. Πιστεύω πως αυτή η ταύτιση δεν ξεπερνά το 3%.

Το υπόλοιπο 97% αφορά διαφορετικές σκέψεις, που αντανακλούν τις ατομικές του ανησυχίες, φόβους, ελπίδες, προσδοκίες, επιθυμίες, αξίες, προτεραιότητες, ενδιαφέροντα κλπ.  Στην πραγματικοτητα, καθένας τους ζει στον δικό του ψυχικό, πνευματικό και φαντασιακό μικρόκοσμο.

Όλοι μας, ως ξεχωριστή οντότητα, κουβαλάμε μέσα μας τις αναμνήσεις και τα βιώματα, που μας καθόρισαν από παιδί. Κουβαλάμε ακόμη τις μυριάδες προσλαμβάνουσες που σμίλεψαν τον χαρακτήρα μας. Καθένα από αυτά τα στοιχεία είναι μοναδικό, και όλα μαζί διαμορφώνουν τις καθημερινές σκέψεις μας.

Μπορεί να ζούμε  εκατό χρόνια, να είμαστε κοινωνικοί και να μιλάμε καθημερινά με όλο τον κόσμο. Όμως, ο  χρόνος κατά τον οποίο ταυτιζόμαστε πνευματικά με τους άλλους είναι ελάχιστος.

Εξαίρεση οι συγγραφείς: η ανάγνωση ενός είναι  μια ετεροχρονισμένη, αυτούσια μετάγγιση σκέψεων από το μυαλό του συγγραφέα στο μυαλό των αναγνωστών, πολλαπλασιασμένη με τον αριθμό των αναγνωστών. Για όσο διάστημα διαρκεί η ανάγνωση, οι σκέψεις συγγραφέα-αναγνώστη είναι συντονισμένες  στο ίδιο μήκος κύματος. Σχεδόν ταυτίζονται. 

Εν κατακλείδι, μόνοι γεννιόμαστε, μόνοι ζούμε, μόνοι πεθαίνουμε.

(Εικονίζεται το έργο μου "Αδάμ & Εύα" από την συλλογή "Μπουκάλια")

218. Η απομόνωση του μόνου

Η κοινωνία είναι ανέκαθεν δομημένη σε ζευγάρια. Το μοναχικό άτομο δεν καλείται συχνά στις διάφορες φιλικές συγκεντρώσεις. Ίσως επειδή θεωρείται κίνδυνος για τα ζευγάρια. Έτσι, οι μονήρεις τείνουν να κάνουν περισσότερο παρέα μεταξύ τους.

Αλλά και όταν κάποιο άτομο μείνει μόνο, (λόγω χηρείας, διάστασης ή διαζυγίου), τα παντρεμένα ζευγάρια σιγά-σιγά το κάνουν πέρα. Ίσως γιατί θεωρούν ότι ξαναγίνεται επικίνδυνο.

(Στην φωτογραφία, το έργο μου "Αδάμ και Εύα)