164. Παιδιά κολλημένα στη γη

 Όταν ήμασταν παιδιά, λόγω χαμηλού αναστήματος, σωματικής ευλυγισίας και φυσικής περιέργειας για το περιβάλλον, είχαμε στενότερη επαφή με την γη και με το έδαφος.  Τα παιχνίδια μας ήσαν «επίγεια» κυρίως π.χ. σβούρες, βώλοι, γκαζές, καρύδια, χαρτάκια (φάτσα-άφατσα), φίτσος, καπάκια από μπουκάλια στο ρείθρο του πεζοδρομίου, κλπ.

Ακόμη πιο μικρά, διερευνούσαμε την χλωρίδα ττης αυλής, των οικόπεδων και του χωμάτινου δρόμου: τσουκνίδες, χαμομήλια, παπαρούνες, αγριόχορτα. Οι πειραματισμοί με  ένα  πριονωτό στάχυ μου άφησαν ενθύμιο μια ουλή στο πάνω χείλος. Κάποιοι, πιο τολμηροί, έβαζαν στο στόμα χώμα να δουν τι γεύση έχει.
    
Όσο ψηλώναμε στο μπόι, τόσο λιγόστευε η επαφή μας με το έδαφος.

Τώρα πια, μόνο οι σόλες των παπουτσιών μάς συνδέει με την γη. Έως ότου,  έλθει το πλήρωμα του χρόνου και μάς σκεπάσει…

30. Οι παιδικές πληγές

Πιτσιρικάδες παίζαμε στους δρόμους και στις αλάνες της γειτονιάς. Μια πολυτέλεια για τα σημερινά παιδιά. Εκεί, τα παιδικά παιχνίδια (ποδόσφαιρο, κυνηγητό, κρυφτό, ξυλίκι, πρωτελιά, μακριά γαϊδούρα, αμπάριζα, κουτσό, σχοινάκι, τα μήλα κλπ),  ήθελαν τρεχαλητό κι έντονη σωματική δραστηριότητα. Μοιραία, γλιστρούσαμε, σκοντάφταμε, πέφταμε και χτυπούσαμε.

Οι πληγές ήταν στην ημερήσια διάταξη. Οι πρώτες βοήθειες ήσαν  λίγο οινόπνευμα, οξυζενέ ή ιώδιο. Κάποιοι έβαζαν μαδημένη γόπα τσιγάρου αψηφώντας το μικρόβια που είχε. Βλέπεις, σύμφωνα με την λαϊκή πεποίθηση της εποχής, ο καπνός σταματά την αιμορραγία,. Μετά, μια γάζα με λευκοπλάστ. Ούτε «τραυμαπλάστ» ούτε ράμματα, ούτε αντιτετανικός ορός για ψύλλου πήδημα, ούτε αντιβιοτικά.

Αδιάψευστη μαρτυρία των παιδικών τραυμάτων οι ουλές που έχουν  ακόμη στα γόνατά τους οι σημερινοί μεσήλικες…

13. Παιδιά κολλημένα στη γη

Όταν ήμασταν παιδιά, λόγω χαμηλού αναστήματος, σωματικής ευλυγισίας και φυσικής περιέργειας για το περιβάλλον, είχαμε στενότερη επαφή με το έδαφος.  Σ’ αυτό συνέτεινε και το γεγονός ότι τα παιχνίδια μας ήσαν κυρίως επίγεια και λιγότερο επιτραπέζια. Π.χ. σβούρες, βώλοι, γκαζές, καρύδια, χαρτάκια (φάτσα-άφατσα), φίτσος, καπάκια από μπύρα στο ρείθρο του πεζοδρομίου.

Κι ακόμη διερευνούσαμε την χλωρίδα των οικόπεδων και του χωμάτινου δρόμου: τσουκνίδες, χαμομήλια, βρωμόχορτο και λοιπά αγριόχορτα. Οι πειραματισμοί με ένα  πριονωτό στάχυ μου άφησαν ενθύμιο μια ουλή στο πάνω χείλος. Κάποιοι τολμηροί έβαζαν στο στόμα του χώμα να δουν τι γεύση έχει.

Όσο μεγαλώναμε στο μπόι τόσο λιγόστευε και η επαφή μας με την γη. Τώρα πια το μόνο μου μας ενώνει με αυτήν είναι οι σόλες των παπουτσιών μας. Έως ότου, ολοκληρώνοντας τον κύκλο, έλθει το πλήρωμα του χρόνου και μας σκεπάσει…