538. Κι αν είναι ο γήινος πολιτισμός ο πιο ανεπτυγμένος του σύμπαντος;

Υπάρχει εδραιωμένη η πίστη ότι οι εξωγήινοι πολιτισμοί είναι πιο ανεπτυγμένοι από τον δικό μας. Θα μπορούσε όμως να συμβαίνει και το αντίστροφο: η γήινος πολιτισμός να προηγείται όλων.  Ποιος μπορεί να το αποκλείσει αυτό;

Σε αυτή την περίπτωση, σκέπτομαι τι θα μπορούσε να συμβεί αν, στο απώτερο ή απώτατο μέλλον, ο άνθρωπος επισκεπτόταν έναν άλλο πλανήτη με υποδεέστερο πολιτισμό. Τότε, εμείς για εκείνους θα ήμασταν οι "εξωγήινοι". Τι μοίρα θα επιφύλασσε ο άνθρωπος  για αυτούς; Θα  φερόταν ως κατακτητής και δεν θα δίσταζε να τους εξανδραποδίσει για να εκμεταλλευτεί τον τόπο τους. Θυμηθείτε την μοίρα των Ινδιάνων της Αμερικής, των  Αβορίγινων της Αυστραλίας, των μαύρων της Αφρικής, των λαών των οποίων αποικιοποιήθηκε η χώρα και των κατακτημένων λαών από καταβολής κόσμου. Κι ακόμη όλων των ειδών του ζωικού και φυτικού βασιλείου της γης. Γιατί να αλλάξει ο άνθρωπος τότε;

Οπότε, ας μην αδημονούμε να υποδεχθούμε την άφιξη εξωγήινων στον πλανήτη μας. Ο Στήβεν Χόκιν μας έχει προειδοποιήσει: δεν θα είναι καθόλου φιλικοί...

(Εικονίζεται το έργο μου "ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ" από την συλλογή "Εργαλεία")

325. Η Ποίησις φησί το άφατον

Το ανείπωτο μόνον η Ποίηση μπορεί να προσεγγίσει. Ένα γεγονός τόσο μεγαλειώδες που ξεπερνά τον ανθρώπινο μέτρο, που μπροστά του τα χείλη βουβαίνουν κι οι λέξεις φτωχαίνουν, ποιος θα μπορούσε να περιγράψει, εκτός από τον ποιητή; Μόνον αυτός μπορεί να διαλέγεται με το υπερ-ρεαλιστικό, το αφηρημένο,  το εξώκοσμο. 

Παράδειγμα, ο θάνατος. Μόνο το λαϊκό μοιρολόι μπορεί να τον προσεγγίσει χωρίς να τον εξευτελίσει. Όμως, κι αυτό ποίηση δεν είναι;

Άλλο παράδειγμα, το θείον. Οι θρησκευτικοί ύμνοι, τα απολυτίκια, τα κοντάκια κλπ, ατόφια ποίηση δεν είναι;

Κι ακόμη, τις ηρωικές πράξεις, μόνο τα έπη και η δημοτική ποίηση δεν είναι εκείνα που μπορούνε άξια να περιγράψουν;

Κι όταν, ύστερα από κάποια δισεκατομμύρια χρόνια, αρχίσει να σβήνει ο ήλιος, ή όταν σε ανύποπτο χρόνο ένας μετεωρίτης χτυπήσει την γη ποιος δημοσιογράφος ή ποιος καλλιτέχνης θα μπορούσε να περιγράψει την καταστροφή της οικουμένης και, μαζί μ’ αυτήν, το τέλος του νοήμονος κόσμου, του μόνου γνωστού στο σύμπαν ίσαμε σήμερα; Κανείς! Γιατί ο ποιητής θα χαθεί κι αυτός...

164. Παιδιά κολλημένα στη γη

 Όταν ήμασταν παιδιά, λόγω χαμηλού αναστήματος, σωματικής ευλυγισίας και φυσικής περιέργειας για το περιβάλλον, είχαμε στενότερη επαφή με την γη και με το έδαφος.  Τα παιχνίδια μας ήσαν «επίγεια» κυρίως π.χ. σβούρες, βώλοι, γκαζές, καρύδια, χαρτάκια (φάτσα-άφατσα), φίτσος, καπάκια από μπουκάλια στο ρείθρο του πεζοδρομίου, κλπ.

Ακόμη πιο μικρά, διερευνούσαμε την χλωρίδα ττης αυλής, των οικόπεδων και του χωμάτινου δρόμου: τσουκνίδες, χαμομήλια, παπαρούνες, αγριόχορτα. Οι πειραματισμοί με  ένα  πριονωτό στάχυ μου άφησαν ενθύμιο μια ουλή στο πάνω χείλος. Κάποιοι, πιο τολμηροί, έβαζαν στο στόμα χώμα να δουν τι γεύση έχει.
    
Όσο ψηλώναμε στο μπόι, τόσο λιγόστευε η επαφή μας με το έδαφος.

Τώρα πια, μόνο οι σόλες των παπουτσιών μάς συνδέει με την γη. Έως ότου,  έλθει το πλήρωμα του χρόνου και μάς σκεπάσει…

56. Η άγνωστη όμορφη γη

Όσο και να ταξιδέψω, οι ομορφιές που θα δω είναι ελάχιστες σε σύγκριση με τα εκατομμύρια άλλα μέρη του κόσμου, που δεν θα επισκεφθώ.

     

Άρα, ζω και πεθαίνω γνωρίζοντας πως είμαι καταδικασμένος να μη  δω ποτέ τις περισσότερες από τις ομορφιές της γης.

13. Παιδιά κολλημένα στη γη

Όταν ήμασταν παιδιά, λόγω χαμηλού αναστήματος, σωματικής ευλυγισίας και φυσικής περιέργειας για το περιβάλλον, είχαμε στενότερη επαφή με το έδαφος.  Σ’ αυτό συνέτεινε και το γεγονός ότι τα παιχνίδια μας ήσαν κυρίως επίγεια και λιγότερο επιτραπέζια. Π.χ. σβούρες, βώλοι, γκαζές, καρύδια, χαρτάκια (φάτσα-άφατσα), φίτσος, καπάκια από μπύρα στο ρείθρο του πεζοδρομίου.

Κι ακόμη διερευνούσαμε την χλωρίδα των οικόπεδων και του χωμάτινου δρόμου: τσουκνίδες, χαμομήλια, βρωμόχορτο και λοιπά αγριόχορτα. Οι πειραματισμοί με ένα  πριονωτό στάχυ μου άφησαν ενθύμιο μια ουλή στο πάνω χείλος. Κάποιοι τολμηροί έβαζαν στο στόμα του χώμα να δουν τι γεύση έχει.

Όσο μεγαλώναμε στο μπόι τόσο λιγόστευε και η επαφή μας με την γη. Τώρα πια το μόνο μου μας ενώνει με αυτήν είναι οι σόλες των παπουτσιών μας. Έως ότου, ολοκληρώνοντας τον κύκλο, έλθει το πλήρωμα του χρόνου και μας σκεπάσει…