349. Πριν και μετά εκατό χρόνια

         Κάτι διάβαζα για τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-13. Για φαντάσου, σκέφτηκα, πέρασαν από τότε εκατό χρόνια. Πολύ μακρινή εποχή. Από τους προγόνους μου, που ζούσαν τότε, κανένας, φυσικά, δεν υπάρχει. Ο κρίκος στην αλυσίδα των προγόνων μου σταματά στους παππούδες μου. Για τους γονείς εκείνων δεν γνωρίζω τίποτε, ούτε φωτογραφίες δεν έχω.   

Ύστερα από εκατό χρόνια, το 2112, δεν θα ζω εγώ, ούτε ο γιος μου, ούτε τα μελλοντικά εγγόνια μου. Τα δισέγγονά μου, εάν γεννηθούν, θα αγνοούν την ύπαρξη μου, όπως εγώ την ύπαρξη του προπάππου μου. Θα μου πεις, με τα σημερινά μέσα, μπορώ να τους αφήσω φωτογραφίες, κείμενα, έργα μου. Ανόητη ματαιοδοξία.

Διακόσια χρόνια, λοιπόν. Πόσο τεράστιος χρόνος για μένα και πόσο απειροελάχιστος μπροστά στα 14,5 δισεκατομμύρια χρόνια από την δημιουργία του σύμπαντος.  

Ύστερα από αυτές τις σκέψεις αισθάνομαι πως αγαπώ περισσότερο τους ανθρώπους, την φύση, την ζωή.

342. Έγχρωμα Ελληνάκια

         Βλέπω στην τηλεόραση νέα παιδιά να μιλάνε αψεγάδιαστα τα Ελληνικά, μολονότι έχουν ξενικά ονόματα και μερικά είναι έγχρωμα. Είναι παιδιά μεταναστών γεννημένα στην Ελλάδα. Ο λόγος τους είναι συγκροτημένος και έχουν πλούσιο λεξιλόγιο. Μακάρι πολλά αμιγώς Ελληνάκια να μιλούσαν έτσι.

Τα καμαρώνω και νιώθω εθνική υπερηφάνεια. Ολοζώντανο και διαχρονικό το  «…οι της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες».

Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί από τους Ελλαδίτες είμαστε απόγονοι  ξένων κατακτητών ή μεταναστών. Τρίτης, δεκάτης, εκατοστής ή τριακοσιοστής γενιάς. Ίχνη υπάρχουν σε επίθετα, γλωσσικά ιδιώματα ή χαρακτηριστικά.

Η μόνη διαφορά  μας με τα νεο-Ελληνάκια βρίσκεται μόνο σε έναν αριθμό: στον  αριθμό της γενιάς.

Η ακατάλυτη δύναμη του ελληνικού έθνους, όπως απορρόφησε και ενσωμάτωσε στο παρελθόν κάθε ξένο στοιχείο, έτσι θα κάνει και με τους νέους μετανάστες που πολιτογραφούνται Έλληνες. 

330. Τι σύμπτωση!

Οι ευτυχείς συμπτώσεις αποδίδονται στη θεϊκή παρέμβαση ή στη ρέντα.

Οι ατυχείς φορτώνονται στην ανθρώπινη μοίρα ή στην κακιά ώρα.

Οι αναπάντεχες στον…σατανά (διαβολική σύμπτωση, λέμε).

Η ύπαρξη καθενός από εμάς οφείλεται σε μια απέραντη σειρά ευτυχών συμπτώσεων που άρχισαν με την εμφάνιση της ζωής στη γη (κι αυτή προϊόν σειράς συμπτώσεων), φθάνουν μέχρι την στιγμή της ανάγνωσης αυτών των γραμμών και συνεχίζονται μέχρι τον θάνατό μας. 

279. Tο τριχωτό μας σώμα

Κοιτάζω στην πλαζ τα ημίγυμνα σώματα που καλύπτονται από τρίχες. Στο πρόσωπο, στο στήθος στα πόδια, στην κοιλιά, παντού. Χονδρές τρίχες οι άνδρες, χνούδι οι γυναίκες και τα παιδιά.
     
Σκέφτομαι πως κάποιες χιλιάδες χρόνια αργότερα, οι απόγονοί μας πιθανόν να είναι άτριχοι. Το δικό μας τριχωτό σώμα θα τους φαίνεται αποτρόπαιο. Τόσο αποτρόπαιο όσο σήμερα φαίνεται σ' εμάς το τριχωτό, σαν χιμπατζή, σώμα των μακρινών προγόνων μας. 
    
Ίσως αυτό να εξηγεί το σύγχρονο φαινόμενο, οι γυναίκες να κάνουν αποτρίχωση στα πόδια και στο πρόσωπο και άνδρες στο στήθος και σε άλλα σημεία του σώματος, αντικαθιστώντας τις τρίχες με τατουάζ.  

257. Να σου χιμήξω ή να φύγω;

Όταν συναντάμε κάποιον για πρώτη φορά, είμαστε μαγκωμένοι απέναντί του για λίγες στιγμές. Τον «ζυγίζουμε» συγκρινόμενοι μαζί του. Είμαστε ανώτεροι, κατώτεροι ή ίσοι; Έχει φιλικές ή εχθρικές διαθέσεις; Η ασυναίσθητη γλώσσα του σώματος, μας δίνει μηνύματα.  

Ανάλογα με τις εντυπώσεις προσαρμόζουμε την στάση μας απέναντί του. Βεβαίως, την ίδια εξέταση  υφιστάμεθα κι εμείς από εκείνον.

Η αντίδραση αυτή είναι ίδια με εκείνη του πρωτόγονου ανθρώπου. Όταν συναντούσε ένα άλλο όν, ζώο ή άνθρωπο, το ζύγιζε, σε ελάχιστο χρόνο, για να πάρει την απόφαση. Να μείνει, να τραπεί σε φυγή ή να επιτεθεί;

Πόσο αλλιώτικοι αλλά και πόσο ίδιοι είμαστε με τον μακρινό μας πρόγονο…

173. Αγαθά και ευτυχία

Είμαστε θύματα της ομαδικής αυταπάτης ότι, επειδή στην σύγχρονη εποχή έχουμε υπερεπάρκεια αγαθών, είμαστε και πιο ευτυχισμένοι από τις προηγούμενες γενιές.

     Αν αλήθευε αυτό, κάθε γενιά θα ήταν πιο δυστυχισμένη από την επόμενη και πιο ευτυχισμένη από την προηγούμενή της. Επομένως, οι αρχαίοι θα ήσαν πανδυστυχείς και οι πρωτάνθρωποι πανδυστυχέστατοι.

    Αυτή η αυταπάτη εδράζεται στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι τα αγαθά και οι ανέσεις της τεχνολογίας φέρνουν την ευτυχία.
Το εικονιζόμενο έργο ΙΟΥΔΑΣ (JUDAS) παρουσιάζεται αναλυτικά στην Σύνδεση:
http://aris-tourgimata.blogspot.com/2011/01/blog-post_11.html

161. Κάθε μέρα διαφορετικός

Με το κομπιουτεράκι πολλαπλασιάζω την ηλικία μου με τον αριθμό 365. Σκέπτομαι ότι ούτε μία από τις  χιλιάδες ημέρες που έχω ζήσει έως τώρα δεν μοιάζει με κάποια άλλη. Κάθε μέρα, ενώ παραμένω ο ίδιος, είμαι ταυτόχρονα και κάποιος άλλος. Με διαφορετική διάθεση κάθε φορά.

Ευδιάθετος, κακοδιάθετος, αισιόδοξος, απαισιόδοξος, ήρεμος, νευριασμένος, εκνευρισμένος, στενοχωρημένος, ξέγνοιαστος, χαρούμενος, λυπημένος, κουρασμένος, αηδιασμένος, προδομένος, ξεκούραστος, άτονος, ζωτικός, βαριεστημένος, αγχωμένος, φοβισμένος, θυμωμένος, ταλαιπωρημένος, δυστυχισμένος, ευτυχισμένος, θλιμμένος, ορεξάτος, κατηφής, συλλογισμένος, προβληματισμένος, απελπισμένος, νικημένος, νικητής, μελαγχολικός, θριαμβευτής, κερδισμένος, χαμένος, ριγμένος, τρομαγμένος και πάει λέγοντας. Με μια άπειρη γκάμα από παραλλαγές και αποχρώσεις αυτών των συναισθημάτων.

Όλη αυτή η εναλλαγή της ψυχικής μου διάθεσης είναι ένα βασικό συστατικό της γοητείας της ζωής. Ίσως είναι η πεμπτουσία της ίδιας της ζωής. Διαφορετικά, πόσο ανούσια θα μου φαινόταν! Θα πνιγόμουν μέσα σε ένα απέραντο πέλαγος ανίας.

(Από το βιβλίο μου "Αντίο, Άγχος!")

50. Γενάρχης

Ο κάθε άνθρωπος είναι ο γενάρχης όλων των απογόνων του.

(Εικονίζεταο το έργο μου "Αδάμ & Εύα" από την συλλογή "Μπουκάλια")

40. Η κοινωνική διάσταση του καφέ

 Ο καφές, αναμφισβήτητα, έχει ένα από τα πιο υπέροχα αρώματα του κόσμου. Πέραν όμως της γευστικής και οσφραντικής απόλαυσης, παίζει και ένα σημαντικό κοινωνικό ρόλο:

·        Ο «καφές της παρηγοριάς» μετά τις κηδείες.

·        Πρόσκληση «για καφέ» στο φλερτ.

·        «Κι αυτά για ένα καφέ» το αντίστοιχο του γαλλικού «πουρ πουάρ» («για να πιεις») σε προσφορά φιλοδωρήματος ή λαδώματος.

·        «Να σου πω το φλιτζάνι» στην καφεμαντεία.

·        Η συντροφικότητα και το ζεστό κλίμα που αναδύεται πίνοντας ένα καφέ με ένα φίλο ή με μια παρέα, που δεν μπορεί να αντικαταστεί από άλλα ποτά π.χ. τσάι.

·        Ο καφές «για να πάνε κάτω τα φαρμάκια» ως φάρμακο στην στενοχώρια. 

·        Ο καφές ως «ρουφιάνος» του τσιγάρου.

·        «Ούτε καφέ δεν πρόφτασα να πιω» σε ξαφνική αναχώρηση.

·        To κατεξοχήν κέρασμα επισκέπτη σε γραφεία και γενικά σε επαγγελματική επίσκεψη.

·        Το πρώτο δείγμα φιλοξενίας, σε σπίτια. Ιεραρχικά ακολουθεί: ποτό,  ούζο, κρασί, δείπνο, διανυκτέρευση, φιλοξενία πολλών ημερών.

Αλήθεια, πόσες ερωτικές ιστορίες άρχισαν με «ένα καφέ», πόσοι γάμοι έγιναν, πόσα παιδιά γεννήθηκαν ξεκινώντας από «ένα καφέ»;

39. Αμοιβαία έλξη αντίθετου φύλου

Ενδόμυχα και υποσυνείδητα, η πρώτη αντίδραση σε συνάντηση ανάμεσα σε οποιαδήποτε δύο άτομα αντίθετου φύλου είναι η νοητική διερεύνηση κατά πόσο θα μπορούσαν γίνουν ερωτικοί σύντροφοι. 

Μέσα από αυτή την αυτόματη και αστραπιαία διεργασία ο άλλος περνιέται μέσα από μια σειρά κριτηρίων: επίπεδο ομορφιάς ή ασχήμιας, ηλικία, διαθεσιμότητα, ανταπόκριση, ηθικοί ή κοινωνικοί φραγμοί, εχεμύθεια, διαθεσιμότητα χώρου και χρόνου, αναστολές, φόβοι κλπ.

Μετά από αυτά τα πρώτα κρίσιμα δευτερόλεπτα, ο ένας καταγράφεται στον νου του άλλου εντασσόμενος σε μια από τις κατηγορίες: «όχι», «ναι», «ίσως», «υπό συνθήκες» κλπ. Φυσικά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία,  το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας είναι αρνητικό. Σχηματικά, μοιάζει με τα εκατομμύρια των σπερματοζωαρίων που πολιορκούν το ωάριο άλλα ένα μόνο είναι ο νικητής.

Η ρίζα αυτής της διεργασίας είναι η ισχυρή επιθυμία της ζωής να διαιωνίσει το είδος. Αποτέλεσμα είναι όλες οι ερωτικές συνευρέσεις,  από καταβολής κόσμου, με φυσική συνέπεια την ύπαρξη της ανθρωπότητας.

29. Οι προ-πρόγονοι

Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν κάποιος μπορούσε να ανιχνεύσει τους προγόνους του. Να πάει πολλές γενιές πίσω, σε βάθος χρόνου. Νομίζω πως πολλές εκπλήξεις θα τον περίμεναν. Κάποιος ή κάποιοι από αυτούς τους προ-προγόνους μπορεί να προέρχονταν από μακρινή, ξένη χώρα. Το επάγγελμά τους να ήταν ευκαταφρόνητο, π.χ. δήμιος ή πόρνη. Η ηθική τους να ήταν μεμπτή, π.χ. φονιάς, κακούργος, αδελφοκτόνος, παιδεραστής, προδότης. Η φυλή τους να ήταν διαφορετική απ’ ότι είναι σήμερα ο ίδιος π.χ. κίτρινη, κόκκινη, μαύρη ή λευκή. Θα μπορούσε να συνέβαινε και το αντίθετο. Να εύρισκε ήρωες, ευυπόληπτους πολίτες, διαπρεπείς επιστήμονες, στρατηγούς, αρχιερείς. Το πιθανότερο, βέβαια, θα ήταν να εύρισκε και τους μεν και τους δε.

Θα ήθελα όμως να ήμουν από μια γωνιά να έβλεπα τα μούτρα κάποιου που κοκορεύεται για την ευγενική του καταγωγή όταν μάθαινε πως, ανάμεσα στους προγόνους του, ήταν, ας πούμε, ο λήσταρχος Νταβέλης ή ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης…

24. Το μακρύ σχοινί της ζωής

Φαντάζομαι την ζωή της ανθρωπότητας, από την απαρχή της γέννησής της μέχρι τώρα, σαν ένα μακρύ σχοινί φτιαγμένο με πολλές ίνες.

Κάθε ίνα και ένας άνθρωπος.

Δυο ίνες ενώνονται και φτιάχνουν μια νέα ίνα.

Οι γονείς-ίνες κάποτε πεθαίνουν και κόβονται και συνεχίζουν το σχοινί οι νέες ίνες.

Κάποιες ίνες κόβονται χωρίς να δημιουργήσουν νέες ίνες είτε γιατί δεν θέλησαν είτε γιατί  δεν μπόρεσαν να τεκνο-ινο-ποιήσουν.

Το πάχος του σχοινιού αυξομειώνεται ανάλογα με τον εκάστοτε πληθυσμό της γης. Γενικά, βαίνει αυξανόμενο. 

Το σχοινί αενάως επεκτείνεται παρά το πεπερασμένο μήκος, μικρό ή μεγάλο της κάθε ίνας, επειδή όλες οι ίνες πλέκονται μεταξύ τους.

Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει με τα πραγματικά σχοινιά.

Έτσι και με την γριά που γνέθει με την ρόκα προσθέτοντας διαρκώς νέες τούφες μαλλιού, που συμπλεκόμενες με τις προηγούμενες, επιμηκύνουν το νήμα.

Προφανώς το ανθρώπινο σχοινί ξεκίνησε με ελάχιστες πρώτες ίνες. Άραγε, με πόσες θα σταματήσει, οψέποτε συμβεί αυτό;