540.Φλόγα στο τζάκι

Σειέται, λικνίζεται, χορεύει, αλλάζει μορφή χίλιες φορές στη στιγμή, με προκαλεί, με προσκαλεί με περιπαίζει, μου μιλάει, θέλει να μου πει κάτι, σιγά-σιγά καταλαγιάζει, χαμηλώνει, ψυχομαχάει και σβήνει, αφήνοντας λαμπερά κάρβουνα που και αυτά σε λίγο χάνουν την λάμψη τους, καπνίζουν και γίνονται ζεστή, γκρίζα στάχτη, λίπασμα για το λουλούδι του κήπου, "χους ει και εις χουν απελεύσει".

Μια φλόγα είμαστε κι εμείς στο τζάκι που λέγεται ζωή. 

513. Ζώντας το παρόν

Ζούμε το παρόν με ένα διαρκές πηγαινέλα της σκέψης ανάμεσα στο παρελθόν (πολύ πρόσφατο έως απώτερο) και στο μέλλον (άμεσο έως  μακρινό).   

452. "Ζήσε τον μύθο σου"

«Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα» έλεγε η παλιά διαφημιστική καμπάνια του ΕΟΤ για τις διακοπές στον τόπο μας. Όμως μας πλούσιοι και φτωχοί, σε κάποιο στάδιο της ζωής μας έχουμε ζήσει τον δικό μας, προσωπικό μύθο. Μπορεί το διάστημα που κράτησε να ήταν μεγάλο ή μικρό. Όμως υπήρξε. Ίσως  αυτός ο μύθος να είναι παραπάνω από ένας, να ήταν δύο, ή περισσότεροι. Για παράδειγμα, όταν είμαστε ερωτευμένοι, ζούμε τον μύθο μας. Το ίδιο συμβαίνει με την ημέρα του γάμου μας ή όταν πάμε ένα μεγάλο ταξίδι. Ο καθένας μας μπορεί να κατονομάσει ένα ή περισσότερους μύθους που έζησε ή ζει. 

Γιατί όμως να μην θεωρήσουμε ολόκληρη την ζωή μας ως ένα μεγάλο, υπέροχο μύθο που ζούμε;

345. Ο μύθος στη ζωή μας

      Ερχόμαστε στον κόσμο και μας γαλουχούνε παιδικά παραμύθια.

Φεύγουμε από αυτόν πιστεύοντας σε μεταφυσικούς μύθους για το επέκεινα.

Στο μεταξύ διάστημα, μεγαλύτερο χρόνο ζούμε σε ένα φαντασιακό κόσμο παρά στον πραγματικό.

Στον φαντασιακό, όταν διαβάζουμε ένα λογοτεχνικό βιβλίο, κόβοντας την επαφή με τον περίγυρό μας και ζώντας τη ζωή των ηρώων του μυθιστορήματος, διηγήματος και γενικότερα του λογοτεχνήματος. Όταν διαβάζουμε μυθολογία της πατρίδας μας ή άλλων χωρών.

Τα έπη που έχουν περίοπτη θέση στην κουλτούρα των λαών (Ιλιάδα, Οδύσσεια, Αινιάδα, Γκιλγκαμές, Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, Θεία Κωμωδία, Μαινόμενος Ορλάνδος κλπ,) όπως και οι παραλογές (του Νεκρού Αδελφού) με τα οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές, μύθοι είναι.

Οι κινηματογραφικές ταινίες, τα θεατρικά έργα, οι όπερες, τα σίριαλ στην τηλεόραση, τα ανέκδοτα που διηγούμαστε κι αυτά μύθοι.

Οι οπαδοί της κάθε θρησκείας θεωρούν ότι όλοι οι αλλόθρησκοι πιστεύουν στους μύθους της θρησκείας τους. 

Το ένα τρίτο της ζωής μας το περνάμε κοιμώμενοι. Όμως τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, μύθοι είναι.

Φυγή από την πραγματικότητα κάνουμε όταν αναπολούμε σκηνές του παρελθόντος, όταν ρεμβάζουμε ή φανταζόμαστε μελλοντικές σκηνές. Το ίδιο κι όταν ακούμε διηγήσεις άλλων, συμμετέχομε σε κουτσομπολιά ή χαζεύουμε στην τηλεόραση. Παύουμε τότε να παράγουμε δικές μας σκέψεις και αναλίσκουμε σκέψεις, εικόνες και δραστηριότητες άλλων. Σε ακραίες περιπτώσεις η ανάγκη για φυγή από την πραγματικότητα οδηγεί στα ναρκωτικά.  Όλα τα υποκατάστατα της πραγματικότητας είναι μύθοι.

Τελικά, σε όλη την διάρκεια της ζωής μας καταναλώνουμε τεράστιες ποσότητες μύθου. Αυτό εξηγεί και την προθυμία των ανθρώπων να πιστεύουν  ακόμη και σε εξωφρενικά πράγματα, που επαληθεύει τον ενάμισι στίχο του Έλιοτ «…human kind / Cannot bear very much reality», το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολύ πραγματικότητα.

330. Τι σύμπτωση!

Οι ευτυχείς συμπτώσεις αποδίδονται στη θεϊκή παρέμβαση ή στη ρέντα.

Οι ατυχείς φορτώνονται στην ανθρώπινη μοίρα ή στην κακιά ώρα.

Οι αναπάντεχες στον…σατανά (διαβολική σύμπτωση, λέμε).

Η ύπαρξη καθενός από εμάς οφείλεται σε μια απέραντη σειρά ευτυχών συμπτώσεων που άρχισαν με την εμφάνιση της ζωής στη γη (κι αυτή προϊόν σειράς συμπτώσεων), φθάνουν μέχρι την στιγμή της ανάγνωσης αυτών των γραμμών και συνεχίζονται μέχρι τον θάνατό μας. 

306. Το βάρος της ζωής

Η ζωή δεν είναι μόνο παιζογελώ. Είναι και επιβίωση και πάλη και έννοιες κι ευθύνες και προβλήματα και κακοτυχίες και αρρώστιες και θάνατοι. Η ζωή είναι ένα μείγμα από ευχάριστα και δυσάρεστα. Η δοσολογία ποικίλλει μεταξύ των ανθρώπων. 

Μας βολεύει κάποιος να αναλαμβάνει μέρος από αυτή την ευθύνη: θεός, τύχη, κισμέτι, αστρολογία, κομμουνισμός, δημοσιοϋπαλληλίκι, πλούσιος γάμος (με αταίριαστο σύντροφο), κλπ.

Οι πιο ευαίσθητοι δεν αντέχουν αυτή την πίεση. Καταφεύγουν στον μοναχισμό,  στα ναρκωτικά, στην ψυχανάλυση, στην αυτοαπομόνωση, στην αυτοκτονία ή στην αγαμία (για να μην προσθέσουν οικογενειακές ευθύνες που δεν αντέχουν).

Η τέχνη έρχεται αρωγός να ελαφρύνει το βάρος της ζωής.

(Εικονίζεται το σκίτσο μου με τίτλο "Αυτόχειρ" από την συλλογή "Γελοιογραφίες")

                                                                       

252. Η δεύτερη, ονειρική ζωή μας.

Αν προσπαθήσω να θυμηθώ κάποιο από τα όνειρα που έχω δει στον ύπνο μου, θα δυσκολευθώ. Όμως, σε ανύποπτο χρόνο, για λίγες μόνο στιγμές, αναδύεται από τον βυθό της μνήμης μου μια εικόνα, ένα θραύσμα από όνειρό που είχα δει πριν  πολλά χρόνια, εντελώς ξεχασμένο. Τότε, αισθάνομαι όπως ακριβώς αισθάνθηκα τότε, όταν είχα δει εκείνο το όνειρο, "ζώντας" ξανά εκείνες τις στιγμές.  

Ίσως η μνήμη μας να κρατά σφραγισμένα όλα τα όνειρα που έχουμε δει στη ζωή μας, κι ας νομίζουμε πως τα έχουμε λησμονήσει. Μαζί μ' αυτά, και τα αισθήματα που μας προκάλεσα τότε. Τα όνειρα αυτά μπορεί να είναι η δεύτερη ζωή μας, που παραμένει κρυφή κι από εμάς τους ίδιους.

172. Βιβλία και εμπειρίες

Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το περιεχόμενο ενός  βιβλίου, αν είναι λογοτέχνημα συναρτάται κυρίως με τις προσωπικές εμπειρίες μας ενώ αν είναι άλλου είδους, με τις γνώσεις μας. Γι’ αυτό, αλλιώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος άνθρωπος το ίδιο μυθιστόρημα, όταν το διαβάσει σε διαφορετικές ηλικίες της ζωής του, οπότε έχει και διαφορετικές εμπειρίες.

Το ίδιο συμβαίνει για όλες τις μορφές τέχνης. 

      Σε τελευταία ανάλυση, η αντίληψη όλων των πραγμάτων στη ζωή είναι συνάρτηση, πρωτίστως, των προσωπικών εμπειριών και γνώσεών μας.

Το εικονιζόμενο έργο ΑΜΛΕΤ (HAMLET) παρουσιάζεται αναλυτικά στην Σύνδεση:

http://aris-tourgimata.blogspot.com/2011/03/blog-post_06.html

154. Καληνύχτα σας...

Η μέρα τέλειωσε. Πέφτω για ύπνο. Κατεβάζω τα ρολά. Σβήνω το φως, κουρνιάζω στα σκεπάσματά μου, κλείνω τα μάτια. Το μαγαζί γι’ απόψε έκλεισε.

Καθώς αποκοιμιέμαι φέρνω στο μυαλό κάποιους παλιούς μου στίχους:

«Κάθε βράδυ, / στην προσευχή σου, / αποχαιρέτησε την μέρα / που έχασες / για πάντα…».

Αύριο πάλι θα ξημερώσει μια κατακαινούργια μέρα. Θα είναι η μπίλια του φλίππερ που μου δίνει κάθε μέρα ο καλός θεούλης για να παίζω στο παιχνίδι της ζωής.

(Από το βιβλίο μου "Αντίο, Άγχος!")

140. Η τέχνη στη ζωή

   Προσπαθώ να φαντασθώ πως θα ήταν η ζωή χωρίς τέχνη.
Χωρίς τραγούδι, χορό, ποίηση, θέατρο, λογοτεχνία, ζωγραφική, γλυπτική, μουσική.
   Δεν θα ήθελα να ζω σε ένα τέτοιο κόσμο.

100. Το τραίνο της ζωής

Οι φίλοι, γνωστοί και συγγενείς με τους οποίους μοιράζομαι  την υπέροχη εμπειρία του βίου παίζουν έναν άκρως σημαντικό ρόλο στην ζωή μου.

Όπως και εγώ, αντίστοιχα, στην δική τους.

Είμαστε όλοι συνταξιδιώτες στο μακρύ τραίνο της ζωής που τρέχει συνεχώς χωρίς να κάνεις στάσεις.

Αυτό το τραίνο έρχεται από το πουθενά και πηγαίνει στο πουθενά.

Καθώς κινείται, νέοι επιβάτες πηδούν μέσα (τα μωρά που γεννιούνται) ενώ άλλοι πηδούν έξω  (αυτοί που πεθαίνουν).

Από τα δισεκατομμύρια των συνταξιδιωτών μου, στην διάρκεια του ταξιδιού-ζωής εγώ γνωρίζω μόνο όσους είμαστε μαζί στο ίδιο βαγόνι, δηλαδή τους φίλους, γνωστούς και συγγενείς.

Όλοι οι υπόλοιποι σύγχρονοί μου άνθρωποι, δηλαδή ο υπόλοιπος πληθυσμός της γης, θα παραμείνουν άγνωστοι για μένα.

Όσο πιο αρμονικές είναι οι σχέσεις μου με τους άλλους “συνταξιδιώτες” στο βαγόνι μου, τόσο πιο ευχάριστο το κοινό μας ταξίδι. 

Και αντίστροφα, όσο πιο προβληματικές είναι οι σχέσεις, τόσο πιο δυσάρεστο και αγχώδες είναι το ταξίδι.

Κι ακόμη, όσο πιο στενός είναι ο φίλος ή συγγενής με τον οποίο έχω προστριβές, τόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα.

Μολονότι προσπαθώ να διατηρώ άριστες σχέσεις με τους “συνταξιδιώτες” μου, δεν αποφεύγω κάποιες προστριβές. Συνήθως όμως γρήγορα οι σχέσεις εξομαλύνονται.

(Από το βιβλίο μου "Αντίο, Άγχος!")

79. Το θέατρο της ζωής

Δεν ξέρω από πού έρχομαι, δεν ξέρω που πηγαίνω, κάποιος μου έβαλε στην τσέπη ένα εισιτήριο για το θέατρο που λέγεται ζωή, μπήκα και βρέθηκα στην σκηνή να πρωταγωνιστώ.

(από το βιβλίο μου "Αντίο, Άγχος!")

24. Το μακρύ σχοινί της ζωής

Φαντάζομαι την ζωή της ανθρωπότητας, από την απαρχή της γέννησής της μέχρι τώρα, σαν ένα μακρύ σχοινί φτιαγμένο με πολλές ίνες.

Κάθε ίνα και ένας άνθρωπος.

Δυο ίνες ενώνονται και φτιάχνουν μια νέα ίνα.

Οι γονείς-ίνες κάποτε πεθαίνουν και κόβονται και συνεχίζουν το σχοινί οι νέες ίνες.

Κάποιες ίνες κόβονται χωρίς να δημιουργήσουν νέες ίνες είτε γιατί δεν θέλησαν είτε γιατί  δεν μπόρεσαν να τεκνο-ινο-ποιήσουν.

Το πάχος του σχοινιού αυξομειώνεται ανάλογα με τον εκάστοτε πληθυσμό της γης. Γενικά, βαίνει αυξανόμενο. 

Το σχοινί αενάως επεκτείνεται παρά το πεπερασμένο μήκος, μικρό ή μεγάλο της κάθε ίνας, επειδή όλες οι ίνες πλέκονται μεταξύ τους.

Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει με τα πραγματικά σχοινιά.

Έτσι και με την γριά που γνέθει με την ρόκα προσθέτοντας διαρκώς νέες τούφες μαλλιού, που συμπλεκόμενες με τις προηγούμενες, επιμηκύνουν το νήμα.

Προφανώς το ανθρώπινο σχοινί ξεκίνησε με ελάχιστες πρώτες ίνες. Άραγε, με πόσες θα σταματήσει, οψέποτε συμβεί αυτό;

11. Στου βράχου την σχισμάδα

Βλέπω στη ρίζα της μάντρα του σπιτιού μου, μέσα από το τσιμέντο να βγαίνει ο λεπτός, σαν σπιρτόξυλο, κορμός ενός πεύκου. Πασχίζει να επιβιώσει, να μεγαλώσει, διεκδικώντας μια θέση στον ήλιο. 

Μου θυμίζει τον εαυτό μου, όταν ξεκίνησα να «γίνω κάτι» με πενιχρά υλικά εφόδια.